De Lente is al even begonnen. Waar in de winter alles donker is en soms zelf dood lijkt, laat de Lente ons zien dat het nieuwe leven zelfs in de kou en het donker aanwezig was. De bomen en planten beschermen hun sap-stromen. Dieren verlagen hun leeftempo en beschermen zichzelf tegen de kou en het donker. Sommige dieren vertragen zelfs hun hartslag gedurende de winter maanden. Maar het klopt, dat hart. De hele winter door. 

En dan ineens, langzaam, maar zonder twijfel, ontwaakt de natuur. Zelfs door een dikke laag aarde of sneeuw weten de wortelkindjes hun weg naar het Licht. Geroepen om te herrijzen uit de stilte. Fragiel en toch heel sterk zien we de eerste bloemetjes stralen. 

In deze Lente tijd, tijd van het ontspringen van nieuw leven wordt ook de Liefde wakker. Juist ook wanneer het zo donker lijkt in onszelf of de wereld. Er volgt àltijd weer de Lente. En precies in deze periode wordt het paasfeest gevierd. Een feest wat op meerdere fronten gaat over her-rijzen. Je zou kunnen zeggen uit de dood of de winter her-rijst het nieuwe leven. Laat je hart warmen door de zon, vul je hart met Liefde en schoonheid te vinden in alle mooie kleine dingen in jou en om je heen. 

Als je gevuld bent door de lente en de zomer heen, kun je straks in de herfst je vruchten delen. Je kunt de Liefde, gegroeid in jou, delen met de wereld om te heen. Net zoals de natuur haar vruchten in de herfst los laat. Binnenin die vruchten zitten zaadjes. Van waaruit vervolgens volgend jaar Lente een nieuwe generatie wordt geboren. Een nieuwe generatie planten, dieren, mensen, Liefde...

Deze periode, pasen en de lente. Voor mij in de stilte een herinnering om in het midden van mijn hart uit te komen. Liefde te ontvangen, van Vader Hemel en Moeder Aarde. Mijn hart daartussen. Zodat ik de Liefde kan vermenigvuldigen en delen. Naar steen, plant, dier en mens. Voor mij, achter mij en om mij heen. 

Hoe beleef jij de Lente in jou?

Ik wens je fijne, warme, liefdevolle dagen ❤️

 

Voor ons is Pasen is het feest van het nieuwe leven. De cyclus van dood en leven, gekoppeld aan het sterven en de wederopstanding van Christus zoals het verhaal van Pasen ons vertelt. Al eeuwen viert men het ontwaken van de natuur uit de winterslaap. De knoppen barsten open, bloemen bloeien, vogels bouwen hun nest en lammetjes huppelen in het veld; de lente is begonnen! Overal op de wereld worden er lentefeesten gevierd. Feesten die de overgang van de winter naar het nieuwe jaar betekenis geven. Ken je al het Hindoeïstische Holi of het Perzische Noroez? Pasen is natuurlijk het allerbelangrijkste lentefeest in de christelijke gemeenschap. 

Als je je verdiept in de achtergronden van feesten en de tradities die wij nog hebben, dan valt op dat ook Pasen, net zoals bijna elk christelijk feest, een gekerstend feest is. Het Paasfeest is namelijk van oorsprong een heidens lentefeest. Al die heidense feesten waren een doorn in het oog van de kerk. Uitroeien van de zo diep gewortelde gewoonten uit de natuurgodsdiensten ging niet, het vervangen van de cultus lukte wel.

Maar de oude tradities zijn nooit helemaal verdwenen. De paasvuren, de paashaas en de eieren verwijzen allemaal naar de oorsprong. Nog beter zie je die oorsprong in de naam terug. Pasen verwijst naar het voorchristelijke Pesach. Het Engelse Easter verwijst naar de Saksische godin Eastre, tot wie men offers bracht uit dank voor de bloeiende lente. Het Duitse Ostern verwijst naar de Germaanse godin Ostara en het Ostarafeest wat in deze zelfde tijd werd gevierd ter ere van de ontwakende natuur.

De oude heidense godenvereringen moesten plek maken voor het christendom en zo ontstond de Paascyclus zoals we hem nu kennen: Op de eerste zondag na de eerste lente vollemaan, is het Pasen. Net als rond Kerstmis, is ook bij Pasen een periode van meerdere weken belangrijk. Carnaval, Aswoensdag, de vastentijd, Palmpasen, Witte Donderdag, Goede Vrijdag, Stille Zaterdag, Pasen, Hemelvaart en Pinksteren vormen samen de Paastijd.

Palmpasen viert men een week voor Pasen. Het is een feest ter nagedachtenis van de intocht van Christus in Jeruzalem. Veel mensen hadden over de wonderen gehoord die Jezus had verricht en zij ontvingen hem in jubelstemming en legden palmtakken op de weg.

Tegenwoordig lopen er nog, als overblijfsel van de middeleeuwse Palmzondagsprocessies, kinderen rond met versierde kruizen met een broodhaantje in de top. Het kruis is ter nagedachtenis aan de kruisiging van Christus. Het brood doet ons denken aan het gedeelde brood bij het laatste avondmaal. De haan in de top kraait voor een nieuw begin; het nieuwe leven.

Maar het kruis staat voor meer dan het kruis waar Jezus aan stierf. Door zijn komst op aarde maakte Christus het mogelijk dat de mensen vanuit hun eigen hart denken en zich verbinden met elkaar. Wat voor oudere volken eerst van buitenaf sturend werkte vanuit en in verbinding met een goddelijke wereld, vinden we nu in onszelf. Die zo genoemde christuskracht helpt ons de gulden middenweg te bewandelen, tussen onder en boven, links en rechts, goed en kwaad. Het kruispunt symboliseert op deze manier onze ik-kracht. Ieder gemaakt kruis is een kleine ik-beleving. Op dat kruispunt, ons centrum, kan je een gouden zon hangen, het hart dat stralen mag. Extra krachtig zou het zijn als in de palmpasenstok ook voor en achter een plek zouden krijgen in een driedimensionaal kruis.

Omdat de kerk een steeds minder belangrijke plek in de levens van ons mensen heeft, zie je steeds vaker naast het kruis, kinderen met een houten zonnerad lopen. De verbeelding van de nieuwe stand van de zon en het begin van de lente past goed in de belevingswereld van het jonge kind.

Na Palmpasen volgt de stille/goede week waarbij christenen de gebeurtenissen voor de opstanding van Christus op Paaszondag herdenken: eerst de tempelreiniging, de twistgesprekken met de Schriftgeleerden, het laatste avondmaal op witte donderdag, op goede vrijdag de kruisiging en op stille zaterdag herdenkt men de helletocht en het sterven van Christus. Op zaterdag om 12 uur in de middag eindigt de vastentijd.

Met Pasen viert men de opstanding van Jezus uit het graf en daarmee verbonden het nieuwe leven. Het verhaal gaat dat het lichaam van Jezus uit het graf was verdwenen. Zoals de volgelingen van Jezus zijn lichaam zochten, zoeken kinderen nog elk jaar naar de paaseitjes. Zoals Jezus stierf, maar toch uit de dood kon opstaan, zo verbeelden de eieren ook het ogenschijnlijk doodse, wat in zich de kern van het nieuwe leven draagt.

Het weekend rondom Pasen is een feestelijk weekend. De meeste mensen hebben vrij en genieten van de eerste dagen mooi weer. Men heeft niet vaak meer de verbinding met de geschiedkundige herinneringen. Traditiegetrouw komt de familie weer samen voor een Paasontbijt of Paasbrunch. Misschien is men nog in de kerk geweest en daarop volgt dan een lentewandeling. Dat op 2e Paasdag de woonboulevards uitpuilen zullen we maar wijten aan de behoefte ook het huis nieuw leven in te blazen 😉

Het paasfeest valt samen met het Joodse Pesach. Het is zelfs zo dat Christus zelf naar Jeruzalem kwam om Pesach te vieren. Met Pesach vieren de Joden oorspronkelijk het eerste oogstfeest en daar kwam later de bevrijding van de Joodse slaven uit Egypte onder leiding van Mozes bij. Omdat de vluchtelingen snel weg moesten, konden ze alleen ongerezen brood meenemen op hun vlucht. Dat waren de matzes, die wij nu ook met onze paasmaaltijd eten.

Eieren zijn belangrijk met Pasen. De Paus Gregorius de Grote verbood naast vlees ook eieren in de vastentijd. Gekookte eieren kon men lang bewaren en werden dus met Pasen een begeerlijke lekkernij. Omdat eieren ook een vruchtbaarheidssymbool zijn - een symbool van het nieuwe leven, werd het ei eveneens een symbool voor de verrijzenis van Jezus.

Traditiegetrouw  verstopt de haas de eieren. De haas is hierbij het symbool van de vruchtbaarheid en een ‘hoger ik’. Hazen zijn bijzondere dieren, niet zonder reden mogen juist zij ons de eieren met Pasen brengen. Het is niet eenvoudig om een haas in de natuur tegen te komen, want hoewel hazen niet zulke goede ogen hebben, hebben ze in plaats daarvan een meer dan uitstekend gehoor - hazen zijn eigenlijk één en al oor. Ononderbroken luistert de schuwe haas naar wat de omgeving te zeggen heeft - waakzaam, met zijn lange, opgerichte oren, soms trillend van opwinding. De stille haas heeft vele vijanden maar doet zelf niemand kwaad. De haas kent geen thuis - het hemelgewelf biedt hem onderdak. Verbonden aan verschillende vruchtbaarheidsgodinnen staat hij met zijn voortplantingsdrift symbool voor de vruchtbaarheid. Bijzonder moedig springt de haas in de bres voor een soortgenoot, als deze op de hielen wordt gezeten. Sneller dan een paard redt hij door een zigzaggende afleidingsmanoeuvre de ander en offert zo vol overgave daarmee regelmatig zijn eigen leven.

Zo heb je wat kunnen lezen over de kleurrijke geschiedenis van het paasfeest.